Προς το περιεχόμενο

Προτάσεις βιβλίων


paschalia

Προτεινόμενες αναρτήσεις

Στις 21/10/2020 στις 8:38 ΠΜ, wizzy είπε

Είπα να παρατείνω λίγο την ανυπομονησία μου (!!!) και να διαβάσω το "Δωμάτιο της Ναόμι" του Jonathan Aycliffe, από τις εκδόσεις ΟΞΥ.

Το "Δωμάτιο της Ναόμι" ήταν αρκούντως τρομακτικό, θα έλεγα. Είχα καιρό να διαβάσω βιβλίο από το είδος της λογοτεχνίας τρόμου που να μου αρέσει αρκετά - κυρίως λόγω δικού μου κορεσμού, όχι επειδή δεν υπάρχουν/δεν κυκλοφορούν αξιόλογα βιβλία.

Είχα πει ότι θα βάλω την αυτοβιογραφία του Rob Halford "Confess" σε αναμονή, για να το διαβάσω μετά την ανάγνωση του προαναφερόμενου. Τελικά, με "τράβηξε" η σειρά βιβλίων των Γρυντάκης/Χάλκος/Α. Χόρτης/Ε. Χόρτης (1, 2, 3, 4) - έχουν κι άλλο ένα σχετικά με το Βυζάντιο, δεν το έχω επειδή έχω άλλο παρόμοιας θεματολογίας. Βιβλία ιστορίας, με πολλές άγνωστες πτυχές των χρονικών περιόδων που καλύπτουν. "Ελαφρύ" γράψιμο, μικρές ιστορίες, πάντα με τη σχετική βιβλιογραφική αναφορά/παραπομπή. Πολλές φορές έπιασα τον εαυτό μου να απομυθοποιεί ιστορικά πρόσωπα - κυρίως της σύγχρονης ιστορίας της Ελλάδας, όπως επίσης και να κάνει τις συνδέσεις ανάμεσα σε πρόσωπα, γεγονότα, εξελίξεις και συνέπειες. Τα βιβλία είναι σχετικά μικρά σε μέγεθος, διαβάζονται εύκολα και τα προτείνω ως, ας πούμε, "ανάλαφρο" διάβασμα. Εάν κάποιος θέλει να εμβαθύνει σε κάποιο θέμα/περίοδο, οι παραπομπές βοηθούν πολύ.

Κι ενώ, μόλις τα είχα τοποθετήσει στη θέση τους, στη βιβλιοθήκη μου κι έλεγα να "πιάσω" το "Confess", "έπεσε" το μάτι μου στο "Dead Rockers Society" και λέω "Ε, γιατί όχι;". Οπότε, ξεκίνησα αυτό - sorry Rob!

Σύνδεσμος στην ανάρτηση
Κοινοποίηση σε άλλες σελίδες
  • Απαντήσεις 5,8k
  • Δημιουργία
  • Τελευταία απάντηση

Συχνή συμμετοχή στο θέμα

Συχνή συμμετοχή στο θέμα

Δημοφιλή Μηνύματα

Self promoting alert!   Καλησπέρα σε όλους, πριν 2 μήνες εκδόθηκε υπό τις Εκδόσεις Πηγή μια από τις ιστορίες μου και είπα να ενημερώσω σε περίπτωση που κάποιος ενδιαφέρεται. Είναι μια steampunk/f

Ένα κλασικό έργο που δεν προοριζόταν ποτέ για παιδιά κι όμως έχει παραμείνει αιώνες καθηλωμένο στη συνείδηση του κόσμου (ενηλίκων και παιδιών) σαν παιδικό, είναι Τα Ταξίδια του Γκιούλιβερ, του Τζόναθα

Πρώτον, η ελληνική αγορά είναι μικρή. Με αυτό θέλω να πω ότι, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, ακόμη και αυτά που πηγαίνουν "καλά" πουλάνε ελάχιστα σε απόλυτους αριθμούς. Όταν μια πρώτη έκδοση βγαίνει σε 40

Δημοσιευμένες Εικόνες

42 λεπτά πριν, afragorn είπε

Καλά, μην είμαστε και ψείρες. Δε ξεχωρίζω στο μυαλό μου τα είδη της "φαντασίας". Δε γίνεται να μη του προτείνω αυτές τις βιβλιάρες επειδή είναι επιστημονικής φαντασίας και όχι σκέτο φαντασίας.

Όντως είναι βιβλιάρες και όντως όλοι οι φίλοι του είδους θα "πρέπει" να τα διαβάσουν, αλλά δεν ανήκουν στο genre. 
Μπορεί να είναι space opera/scifi και να έχουν "μαγεία" ή τεχνομαγεία, αλλά δεν είναι κάτι που έχει ιδιαίτερη σχέση με τα "καθαρά" φάνταζι που ζητά ο φίλος. Για αυτό και δεν έγραψα π.χ. για τίποτα american gods/Jonathan Strange & Mr Norrell ή κάποιο steampunk φάντασι όπως το The Draconis Memoria

Σύνδεσμος στην ανάρτηση
Κοινοποίηση σε άλλες σελίδες
  • Moderators

Μόλις τελείωσα Τα Λύτρα του Πάνου Αμυρά. Πρόκειται για ένα εξαιρετικό βιβλίο, (όπως και το προηγούμενό του άλλωστε ο Λιμός) με τρομερή πλοκή. Γενικώς δεν είμαι ιδιαίτερα φίλος των αστυνομικών μυθιστορημάτων, όμως εδώ ο συγγραφέας καταφέρνει με λόγο στρωτό, δίχως πολλές φανφάρες, να σε εισάγει στον κόσμο του Αγραφιώτη, που φυσικά ήταν η καθημερινότητα στην Αθήνα της Κατοχής και του επερχόμενου εμφυλίου.
Ο συγγραφέας φαίνεται πως έχει κάνει ενδελεχή ιστορική έρευνα  της περιόδου και σου δίνει τις ιστορικές πληροφορίες με τρόπο σαφή, χωρίς να κουράζει στο ελάχιστο τον αναγνώστη. Επίσης μου άρεσε ιδιαίτερα το οτι παρουσιάζει την κτηνωδία και την εξαθλίωση, δίχως να εστιάζει εκεί και να την αφήνει να κυριαρχεί παραπάνω απ'όσο χρειάζεται. Αναμένω το επόμενο με ανυπομονησία :D

  • Like 2
  • Thanks 1
Σύνδεσμος στην ανάρτηση
Κοινοποίηση σε άλλες σελίδες
9 λεπτά πριν, stormrain είπε

Μόλις τελείωσα Τα Λύτρα του Πάνου Αμυρά. Πρόκειται για ένα εξαιρετικό βιβλίο, (όπως και το προηγούμενό του άλλωστε ο Λιμός) με τρομερή πλοκή. Γενικώς δεν είμαι ιδιαίτερα φίλος των αστυνομικών μυθιστορημάτων, όμως εδώ ο συγγραφέας καταφέρνει με λόγο στρωτό, δίχως πολλές φανφάρες, να σε εισάγει στον κόσμο του Αγραφιώτη, που φυσικά ήταν η καθημερινότητα στην Αθήνα της Κατοχής και του επερχόμενου εμφυλίου.
Ο συγγραφέας φαίνεται πως έχει κάνει ενδελεχή ιστορική έρευνα  της περιόδου και σου δίνει τις ιστορικές πληροφορίες με τρόπο σαφή, χωρίς να κουράζει στο ελάχιστο τον αναγνώστη. Επίσης μου άρεσε ιδιαίτερα το οτι παρουσιάζει την κτηνωδία και την εξαθλίωση, δίχως να εστιάζει εκεί και να την αφήνει να κυριαρχεί παραπάνω απ'όσο χρειάζεται. Αναμένω το επόμενο με ανυπομονησία :D

Ευχαριστούμε. Έχω διαβάσει κ αλλού για αυτά τα βιβλία. Μάλλον θα είναι τα επόμενα

  • Like 1
Σύνδεσμος στην ανάρτηση
Κοινοποίηση σε άλλες σελίδες

Διάβασα την Υπεραιχμή (2013) του Pynchon 

Το γνωστό γράψιμο του Pynchon (μια παραγραφο προταση, παρομοιάσεις φαινομενικά ασχετες που τις συνδεει μαεστρικά, ατελειώτα όνοματα και πρόσωπα κλπ)
αλλά ίσως μισό σκαλί κάτω απο τα προηγούμενα βιβλία του
το οποίο το αποδίδω στην ηλικία του (είναι γεννηθείς το 1933)

Η πλοκή πολύ καλή με περιβάλλον στην Νεα Υόρκη του 2001 και μιλαει για την φουσκα των εταιρείων τεχνολογίας οπότε είναι  γνώριμο το σκηνικό (ορολογίες κλπ - πχ εχει αναφορά σε tarball :) )

όποιος δεν έχει διαβασει είναι το πιο "ευπεπτο" από τα βιβλία του 
 

το επόμενο του βιβλίο που θέλω να διαβάσω είναι το Ουράνιο Τόξο της Βαρύτητας 

 

 

Σύνδεσμος στην ανάρτηση
Κοινοποίηση σε άλλες σελίδες
Δημοσ. (επεξεργασμένο)
1 ώρα πριν, titikos είπε

Ευχαριστούμε. Έχω διαβάσει κ αλλού για αυτά τα βιβλία. Μάλλον θα είναι τα επόμενα

θετικές εντυπώσεις και από μένα για το Λιμό του Αμυρά - πολύ καλό.

Σύντομα θα ξεκινήσω και τα Λύτρα.

Επεξ/σία από djcat
  • Like 1
Σύνδεσμος στην ανάρτηση
Κοινοποίηση σε άλλες σελίδες

Να δώσω κι εγώ 2 προτάσεις, λίγο άσχετες κι ασύνδετες  μεταξύ τους, ωστόσο που μ εξέπληξαν ευχάριστα και κατατάσσονται ψηλά στ αγαπημένα μου των τελευταίων μηνών. 

1ον: Τα αστυνομικά θρίλερ του Chris CARTER:

;Έχοντας υπάρξει μεγάλος  fun των κλασικών πλέον σκανδιναβών (nesbo, langberg),   έψαχνα κάτι ενδιαφέρον στο χώρο του αστυνομικού, που να έχει κι ενδιαφέρουσα δεμένη ιστορία, αλλα και να με κρατάει απ την αρχή μέχρι το τέλος  εύκολα. Έπεσα στις εξαιρετικές, πολύ πάνω απ το μέσο όρο για το είδος,  κριτικές για τον Κάρτερ στο  goodread κι επιχείρησα  να ξεκινήσω με το πρώτο του, ο δολοφόνος με το σημάδι του σταυρού. 

Κατα την προσωπική υποκειμενική μου άποψη είναι απ τους ποιό ταλαντούχους συγγραφείς του είδους, κι έχω καταπιαστεί με πολλούς. Προτείνονται ανεπιφύλακτα τα, ο δολοφόνος με το σημάδι του σταυρού, νυχτερινός διώκτης, έναν προς έναν. Αυτό το τελευταίο ιδίως με στοίχειωσε  το  άτιμο,    είχα να τραβήξω  σύρτη απο εποχές  Σάλεμς Λοτ  κι είναι αυτός ο ρεαλισμός καμιά φορά που τρομάζει περισσότερο απ τη φαντασία. 

2ον: Την Τσιχλόφουσκα της Ειρήνης Βαρδάκη. 

Τα 99 στα 100 βιβλία  που επιλέγω είναι απο ξένους συγγραφείς, αστυνομικά, θρίλερ, φαντασίας, ιστοροικά κλπ κλπ. Όταν   φίλος βιβλιοφάγος μου πρότεινε κι επέμεινε να τσακιστώ λέει να διαβάσω την τσιχλόφουσκα,  ήμουν εξαιρετικά διστακτικός.

Διαψεύστικα  πανηγυρικά. Έχουμε να κάνουμε μ ένα ψυχολογικό, κοινωνικό θρίλερ που καταπιάνεται με    θέματα όπως η ψεύτικη ζωή πίσω απ τη μάσκα των social media, η ενδοοικογενειακή βία κλπ κλπ... Έχει ανατροπάρες... Με πήρε απ το χέρι, μου ανακάτεψε το στομάχι, με άφησε άναυδο στο τέλος να κοιτάω το οπισθόφυλλο...

Είναι, με τον τρόπο του, απ τα ποιό σκληρά βιβλία που έχω διαβάσει, κι έχω διαβάσει απ του Κέτσαμ τις σπλατεριές, μέχρι του Φιτσέκ τα εξαιρετικά ψυχολογικά θρίλερ.. Το προτείνω όσο κι αν δε γεμίζει το μάτι ίσως απ το πρώτο   άκουσμα κι όσο κι αν διαφωνώ μ ένα πλοτ τουίστ του βιβλίου στο τέλος που δε μπορώ ακόμη να εξιγήσω αν θα μπορούσε να στέκει λογικά. 

  • Like 5
Σύνδεσμος στην ανάρτηση
Κοινοποίηση σε άλλες σελίδες
1 ώρα πριν, trelaras22 είπε

2ον: Την Τσιχλόφουσκα της Ειρήνης Βαρδάκη. 

Δώσε μια ευκαιρία και στο «Ρ της Ερωμένης» από την ίδια συγγραφέα - την «Τσιχλόφουσκα» τη βάζω στη λίστα.

Εγώ τώρα διαβάζω τον «Πορφυρό Λύκο» του Πέτρου Κασιμάτη, βιβλίο κατασκοπείας στην Ελλάδα του Β΄Παγκοσμίου πολέμου.

Σύνδεσμος στην ανάρτηση
Κοινοποίηση σε άλλες σελίδες

Διάβασα το The Ancestor's tale του Richard Dawkins. Αν και είναι λίγο μεγάλο (650 σελίδες) είναι εξαιρετικό και πολύ πολύ ενδιαφέρον.

https://www.goodreads.com/book/show/627995.The_Ancestor_s_Tale

  • Like 1
Σύνδεσμος στην ανάρτηση
Κοινοποίηση σε άλλες σελίδες
Δημοσ. (επεξεργασμένο)
Στις 4/12/2020 στις 11:42 ΠΜ, trelaras22 είπε

1ον: Τα αστυνομικά θρίλερ του Chris CARTER:

Τα διαβάζει "φανατικά", στο πρωτότυπο, άτομο του στενού φιλικού περιβάλλοντός μου. Θα ρωτήσω λεπτομέρειες.

Στις 4/12/2020 στις 11:42 ΠΜ, trelaras22 είπε

2ον: Την Τσιχλόφουσκα της Ειρήνης Βαρδάκη. 

Μπήκε στη λίστα "προς αγορά".

Στις 4/12/2020 στις 11:42 ΠΜ, trelaras22 είπε

Είναι, με τον τρόπο του, απ τα ποιό σκληρά βιβλία που έχω διαβάσει, κι έχω διαβάσει απ του Κέτσαμ τις σπλατεριές, μέχρι του Φιτσέκ τα εξαιρετικά ψυχολογικά θρίλερ.

Νόμιζα ότι μόνο εγώ διάβαζα Jack Ketchum! Θες να γίνουμε φίλοι; 😂

Επεξ/σία από wizzy
Σύνδεσμος στην ανάρτηση
Κοινοποίηση σε άλλες σελίδες

Ακόμη ένα απίστευτα ωραίο βιβλίο. Σε μαγνητίζει με τη δράση του. Σε κάνει να θέλεις να το διαβάσεις με τη μια. Καθόλου κουραστικό. Αν σας αρέσουν τα αστυνομικά το προτείνω

16074712824741002694671474435032.jpg

Σύνδεσμος στην ανάρτηση
Κοινοποίηση σε άλλες σελίδες

Δημιουργήστε ένα λογαριασμό ή συνδεθείτε για να σχολιάσετε

Πρέπει να είστε μέλος για να αφήσετε σχόλιο

Δημιουργία λογαριασμού

Εγγραφείτε με νέο λογαριασμό στην κοινότητα μας. Είναι πανεύκολο!

Εγγραφείτε για έναν νέο λογαριασμό

Σύνδεση

Έχετε ήδη λογαριασμό; Συνδεθείτε εδώ.

Συνδεθείτε τώρα

  • Δημιουργία νέου...

Με την περιήγησή σας στο insomnia.gr, αποδέχεστε τη χρήση cookies που ενισχύουν σημαντικά την εμπειρία χρήσης.