Προς το περιεχόμενο
  • Εγγραφή

FilipposMD

Members
  • ΜΗΝΥΜΑΤΑ FORUM

    234
  • ΜΕΛΟΣ

  • ΤΕΛ. ΕΠΙΣΚΕΨΗ

  • ΝΙΚΗΤΗΡΙΕΣ ΗΜΕΡΕΣ

    4

3 ΑΚΟΛΟΥΘΟΙ

Πληροφορίες προφίλ

  • Φύλο
    Δεν το μαρτυρώ

Πρόσφατες Επισκέψεις

8.736 προβολές προφίλ

FilipposMD's Achievements

  1. Απλώς να πω ότι δεν είναι όλα τα MSc και όλα τα PhD ίδια. Μετράει το αντικείμενο, η διάρκεια, το πανεπιστήμιο... Υπάρχουν μονοετή και διετή MSc, με ευρύ αντικείμενο ή με πολύ περιορισμένο, με ερευνητική διπλωματική ή πρακτική, από βαρβάτα πανεπιστήμια ή από πανεπιστήμια που παίρνεις 10 κοροϊδεύοντας. Το ίδιο και τα διδακτορικά. Οπότε, όπως σε -σχεδόν- όλα στη ζωή, απόλυτη απάντηση δεν υπάρχει, αλλά εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τις συνθήκες.
  2. FilipposMD

    Νήμα για το Tennis

    Είναι πάντως λες και το κάνουν επίτηδες να τελειώσουν και οι 3 την καριέρα τους με 20 και να μην φτάσει κανείς τα 21 για να συνεχιστεί για πάντα η συζήτηση! Προφανώς δεν λέω ότι υπάρχει κάποιο μυστήριο σχέδιο, αλλά να δούμε τι άλλο θα γίνει! Είδαμε να αποβάλλεται ο Djokovic από το US Open, να χάνει ο Nadal στο Roland Garros, μετά να χάνει το US Open o Djokovic στη χρονιά της κυριαρχίας του, τώρα αυτό... Τα βλέπει ο Federer και γελάει.
  3. Με βάση την ερώτησή σου σκέφτομαι δύο αρκετά διαφορετικά πράγματα. Θα προσπαθήσω να απαντήσω και στα δύο. 1. Έστω ότι το πρόβλημα είναι ότι δεν στρώνεσαι να διαβάσεις. Πρώτον, πήγαινε στις διαλέξεις. Σίγουρα κάτι θα κερδίσεις από εκεί και, ελπίζοντας ότι σου κινεί το ενδιαφέρον η σχολή που είσαι, θα σε κινητοποιεί να μελετήσεις και μόνος σου. Δεύτερον, δοκίμασε να διαβάζεις με παρέα, π.χ. στη βιβλιοθήκη. Αν είσαι στη βιβλιοθήκη και όλοι γύρω σου διαβάζουν, κάτι θα κάνεις κι εσύ. Ή σε σπίτια με φίλους, αλλά με μια σχετική σοβαρότητα. Σίγουρα θα υπάρξει και χαβαλές, αλλά αν μαζεύεστε 2-3 φορές την εβδομάδα και διαβάζετε 1-2 ώρες τη φορά (και τις υπόλοιπες κάνετε χαβαλέ) θα είσαι μια χαρά. 2. Έστω ότι το πρόβλημα είναι ότι δεν ξέρεις πώς να διαβάσεις για το πανεπιστήμιο. Το λύκειο υποθέτω ότι είναι ακόμα ο παράδεισος της παπαγαλίας. Στο πανεπιστήμιο έχεις περισσότερη ύλη και σε νοιάζει να μάθεις, όχι απλά να περάσεις το μάθημα. Τις γνώσεις αυτές θα χρειαστεί να τις εφαρμόσεις. Οπότε διαβάζεις για να μάθεις. Δηλαδή διαβάζεις από διάφορες πηγές και προσπαθείς να βρεις την ουσία. Τι πρέπει να ξέρεις, πώς το χρησιμοποιείς στην πράξη, ποια είναι η θεωρία πριν από μια εξίσωση κτλ. Συμβιβάζεσαι με το γεγονός ότι δεν μπορείς να μάθεις απ' έξω όλο το βιβλίο. Κρατάς σημειώσεις, υπογραμμίζεις, γράφεις περιλήψεις, ό,τι βρεις ότι σε βοηθάει. Αν ξέρεις και καταλαβαίνεις την ουσία θα γράφεις και καλά. Αναλόγως τη σχολή και το μάθημα, μπορεί η παπαγαλία να αποδίδει, αλλά θα υπονομεύεις το μέλλον σου. Καλύτερα 7-8 στο μάθημα και να σου μείνει η ουσία, παρά 10 και να μην ξέρεις την τύφλα σου σε 3 χρόνια.
  4. Σε κάποια πράγματα ΄σίγουρα. Ο λογαριασμός μου στο φυσικό αέριο διπλασιάστηκε για παράδειγμα. Αλλά σου λέω, κάποια πράγματα έχουν να κάνουν με το Brexit, στην Αυστρία μπορεί να είναι πολύ διαφορετικά.
  5. To Ην. Βασίλειο είναι και λίγο ειδική περίπτωση λόγω Brexit, αλλά ως γενικό σχόλιο έχω να πω ότι πουθενά δεν υπάρχει η κότα με τα χρυσά αβγά. Δυστυχώς, λόγω της ανευθυνότητας της γενιάς του baby boom και της κλιματικής αλλαγής, νομίζω ότι οι άνθρωποι που είναι 20-45 σήμερα θα περάσουν δύσκολες συγκριτικά εποχές. Τεράστια ανασφάλεια με συντάξεις, οικονομικές κρίσεις, οικολογικές καταστροφές και τέτοια, που σημαίνει αυξημένα κόστη και μέτριοι -συγκριτικά- μισθοί. Ήδη στον Ην. Βασίλειο ο σημερινός 35-40αρης έχει τις μισές πιθανότητες να έχει δικό του σπίτι σε σχέση με 20 χρόνια πριν και ανάθεμα αν θα πάρει ποτέ σύνταξη. Οπότε προσαρμόστε και τις προσδοκίες αντίστοιχα.
  6. Θα συμφωνήσω κι εγώ ότι για τέτοια διαφορά στον μισθό δεν αξίζει να πας στο εξωτερικό. Ειδικά εφόσον μιλάμε για Βόλο, όπου με 1600 μπορείς να κάνεις περισσότερα σε σχέση με την Αθήνα. Μπορεί το κόστος ζωής να σου φαίνεται ακριβό στην Ελλάδα, αλλά και στις χώρες που αναφέρεις είναι ακριβά. Όχι απαραίτητα στο σούπερ μάρκετ ή στους λογαριασμούς. Επειδή όμως οι μισθοί είναι μεγαλύτεροι, όλες οι υπηρεσίες είναι δραματικά ακριβότερες. Π.χ. θέλεις να κάνει service στο αυτοκίνητο; Να φωνάξεις υδραυλικό;Να πας κομμωτήριο; Όλα αυτά είναι δραματικά ακριβότερα από την Ελλάδα. Για τα ενοίκια πρέπει να κοιτάξεις στις πόλεις που σε ενδιαφέρουν. Άλλο ενοίκιο έχει η Γλυφάδα, άλλο ο Βόλος. Άλλο το Άμστερνταμ, άλλο η Ουτρέχτη. Από εκεί και πέρα, θα σου πρότεινα να σκεφτείς δυο πράγματα. Το πρώτο έχει να κάνει με την επαγγελματική και οικονομική σου εξέλιξη/ανέλιξη. Τι προοπτικές έχει η δουλειά έξω και τι στην Ελλάδα; Τόσο ως προς πιθανές προαγωγές όσο και οικονομικά. Εφόσον είσαι εργένης και είναι η πρώτη σου (ή από τις πρώτες) δουλειά, αυτό θα έπρεπε να σε νοιάζει. Εγώ είμαι στην Αγγλία από το 2013. Σε σχέση με τον πρώτο μου μισθό παίρνω σήμερα περίπου 75% πάνω. Αν ήμουν στην Ελλάδα, εκτιμώ ότι θα είχα πάρει αύξηση 15-20% στο ίδιο διάστημα και δε θα είχα ούτε τις μισές ευκαιρίες για προαγωγή. Σκέψου τι ισχύει στον κλάδο σου και στις συγκεκριμένες δουλειές. Μπορεί να μη ζεις καλύτερα σήμερα με τα 2700 στο εξωτερικό σε σχέση με τα 1600 στον Βόλο, αλλά σε 5 χρόνια μπορεί η διαφορά να είναι 4000 vs 1800, οπότε να αξίζει. Αλλά και πάλι, εφόσον κινείσαι σε τέτοια χρήματα και όχι σε δουλειές βασικού μισθού, οικονομικά θα είσαι ΟΚ όπου και να πας. Σκέψου και το περιεχόμενο της δουλειάς και την επαγγελματική πρόοδο που μπορείς να κάνεις ανεξαρτήτως μισθού. Το δεύτερο είναι να αναρωτηθείς ποιος τρόπος ζωής σου ταιριάζει περισσότερο. Βόλος σημαίνει σπίτι κοντά στη θάλασσα, μπάνιο τα καλοκαίρια, βόλτες και καφέδες στην παραλία, καλό φαγητό με φρέσκα φρούτα και λαχανικά. Σημαίνει επίσης να λούζεσαι τον Μπέο για δήμαρχο, να έχεις την ελληνική ανοργανωσιάς το κεφάλι, κάφρους οδηγούς, σκουπίδια στον δρόμο και όλα τα γνωστά ελληνικά. Στο εξωτερικό (φυσικά διαφέρει από μέρος σε μέρος, αυτά είναι γενικότητες) θα έχεις κρύο, μακριά από φίλους/οικογένεια, πιο αυστηρά ωράρια κτλ, αλλά θα έχεις πρόγραμμα, πάρκα, οργανωμένο και φιλικό κράτος, πεζοδρόμια και τα λοιπά. Ανάλογα με τις προτεραιότητές σου, μπορεί να σου ταιριάζει το ένα ή το άλλο. Νομίζω αυτό θα έπρεπε να είναι η προτεραιότητά σου και όχι αν θα παίρνεις 100 ή 200 ευρώ παραπάνω. Καλή τύχη!
  7. Σοβαρά τώρα; Ενώ εσύ βοηθάς λέγοντας ότι επειδή είναι 1,65 δε θα βρει ποτέ γυναίκα; Σιγά να πούμε. Είναι κοντός. Και λοιπόν; Άλλος είναι καραφλός, άλλος έχει στραβή μύτη, άλλος έχει αναπηρία, άλλος είναι τριχωτός. Να πάνε όλοι στο μοναστήρι; Δηλαδή σε όλες αυτές τις Ελληνίδες που είναι από 1,60 και κάτω τους πέφτει λίγος; Έλεος.
  8. Βρες και κάνε κάπου ένα δοκιμαστικό τεστ. Η δική μου εμπειρία είναι από GRE πριν καμιά δεκαετία και θυμάμαι ότι υπήρχαν βιβλία (όχι ακριβά) και site που μπορούσες να κάνεις δοκιμαστικά τεστ. Κάνε 1-2 και δες πόσο πιάνεις. Αναλόγως τις επιδόσεις και τους στόχους σου, βλέπεις και τι χρειάζεσαι. Για παράδειγμα, αν δεν έχεις εμπειρία από αυτά τα τεστ και πιάσεις 500, διαβάζοντας ένα σχετικό βιβλίο με συμβουλές και λίγη εξάσκηση μπορείς να ανέβεις αρκετά, οπότε αν ο στόχος σου είναι 550, πας μόνη σου (ενδεικτικά τα νούμερα). Αν όμως πιάσεις 400 και θες 550, η απόσταση είναι πιο μεγάλη, οπότε ίσως χρειάζεσαι βοήθεια.
  9. Φίλε petros-1234. Νομίζω ότι ο tasos30 σου το έγραψε με φιλική διάθεση. Είσαι 26 ετών, με το πτυχίο σου, κάνεις το μεταπτυχιακό σου και φαίνεται ότι τα σοβαρότερα θέματά σου είναι ότι δεν έχεις κοπέλα και δυσκολεύεσαι να βρεις δουλειά. Δε λέω ότι είναι ασήμαντα, αλλά καταλαβαίνεις κι εσύ ότι υπάρχουν σοβαρότερα προβλήματα στη ζωή, όπως π.χ. να μην έχεις να φας ή να έχεις σοβαρά προβλήματα υγείας. Με αυτό το σκεπτικό, η απογοήτευση που βγάζεις εδώ και η ματαιότητα με την οποία αντιμετωπίζεις το μέλλον φαίνονται κάπως υπερβολικά. Μπορεί αυτό να είναι ένα σύμπτωμα ήπιας κατάθλιψης, για παράδειγμα. Προφανώς κανείς δεν μπορεί να κάνει διάγνωση από το ίντερνετ, ούτε σημαίνει ότι κάθε στενοχώρια είναι κατάθλιψη. Έχεις όμως προφανώς θέματα που σε απασχολούν, όπως η εμφάνισή σου, ο προβληματισμός σου για τις ευκαιρίες που σου δίνονται κτλ. Ένας ειδικός ψυχικής υγείας μπορεί να είναι πολύ βοηθητικός σε αυτά τα πράγματα και να σε βοηθήσει να τα δεις από μια πιο θετική οπτική. Δεν χρειάζεται να είσαι άρρωστος για να βρεις βοηθητική μια επικοινωνία με ψυχολόγο ή ψυχίατρο. Δες το σαν μια ευκαιρία να προπονήσεις το μυαλό σου. Οι πρωταθλητές πλέον έχουν όλοι ψυχολόγους. Είναι άρρωστοι; Όχι, αλλά τους βοηθάνε να αναπτύξουν τρόπους για να αντιμετωπίζουν την απογοήτευση από τις αποτυχίες και τις δυσκολίες που υπάρχουν πάντα στη ζωή και φυσικά στον αθλητισμό. Φιλικά τα λέω όλα αυτά, έχοντας περάσει από μια κάπως παρόμοια φάση μ' εσένα σε ηλικία λίγο μικρότερη από τη δική σου. Τα πράγματα δεν αλλάζουν από τη μια στιγμή στην άλλη, αλλά με μικρά βήματα προς τη σωστή κατεύθυνση. Συχνά τα πρώτα βήματα είναι και τα πιο δύσκολα και βοηθάει πολύ να έχεις μια υποστήριξη από κάποιον που ξέρει/καταλαβαίνει.
  10. DrKo, έχεις ένα επιθετικό ύφος που δε βοηθάει στον διάλογο. Δεν ξέρω αν το κάνεις επίτηδες ή έτσι σου βγαίνει στο γραπτό, αλλά να ξέρεις ότι δε βοηθάει. Δεν παρεξηγούμαι βέβαια, αλλά άλλοι μπορεί να είναι πιο ευαίσθητοι. Επί της ουσίας, διαφωνούμε σε αρκετά σημεία. Ενδεικτικά: Σχετικά με τον φόρτο εργασίας. Το να ετοιμάζεις 2 μαθήματα την εβδομάδα δεν είναι καθόλου λίγο. Θα πω ότι την πρώτη φορά που ετοιμάζεις ένα μάθημα 1,5 ώρας πιθανότατα χρειάζεσαι μια ημέρα προετοιμασίας. Αυτό όμως θα γίνει μια φορά. Τα επόμενα χρόνια θα κάνεις μικροαλλαγές και κάθε λίγα χρόνια πιο ριζικές. Αυτή τη χρονιά κάνω μάθημα σε 8 διαφορετικά μεταπτυχιακά, αλλά νομίζω μόνο μία από τις παρουσιάσεις μου είναι καινούργια (γιατί έκανα και πέρυσι τα αντίστοιχα μαθήματα) και μερικά μαθήματα είναι πάνω στο ίδιο περιεχόμενο, απλώς σε άλλο μεταπτυχιακό. Αλλά και αυτή που είναι καινούργια είναι πάνω στο ερευνητικό μου αντικείμενο, οπότε θα διαλέξω εν μέρει από υπάρχοντα slides και θα μειωθεί ο χρόνος. Οπότε όχι, δεν είναι και τόση πολλή δουλειά, εκτός αν είναι η πρώτη σου χρονιά. Για τις χρηματικές απολαβές. Αντικειμενικά, όπως είπα, για να παίρνεις τον μισθό του επίκουρου (ας πούμε 1300) απαιτείται στην πραγματικότητα παρουσία/εργασία 20 ωρών την εβδομάδα (σύμφωνα με τον νόμο), ενώ έχεις 25-30 μέρες άδεια, δικαιούσαι άλλες 30 μέρες εκπαιδευτική άδεια και σε κάποια πανεπιστήμια παίρνεις και τον Αύγουστο δωράκι off από το πανεπιστήμιο. Οπότε μια χαρά ωρομίσθιο είναι. Από εκεί και πέρα, αν έχεις αγάπη για το αντικείμενο και φιλοδοξία, θα δουλεύεις πολύ περισσότερο, αλλά η παραπάνω δουλειά μπορεί να σου φέρει και παραπάνω λεφτά. Προσωπικά είμαι στο εξωτερικό όπου όντως τα grants δεν σου δίνουν παραπάνω λεφτά στην τσέπη και αστειότητες 20 ωρών/εβδομάδα δεν παίζουν, αλλά ο βασικός μισθός είναι καλύτερος και υπάρχουν άλλες ευκαιρίες για εισόδημα αν θέλεις να δουλέψεις περισσότερο. Π.χ. σε επίπεδο επίκουρου, αν είσαι reviewer/external collaborator σε ευρωπαϊκό πρόγραμμα η αμοιβή είναι 425 ευρώ/μέρα. Αν σε προσκαλέσουν σε συνέδριο για keynote lecture, μπορεί να πάρεις μερικές εκατοντάδες ευρώ. Συμμετοχή σε funding panel £300/μέρα. Ανάλογα με τον τομέα, μπορείς να κάνεις consulting σε εταιρείες με καλή αμοιβή. Αυτά είναι επιπλέον δουλειά, αλλά άμεσα σχετιζόμενα με την θέση που κατέχεις στο πανεπιστήμιο και την έρευνα που κάνεις. Το είπα και ο ίδιος ότι δεν είναι καλοπληρωμένη δουλειά, αλλά μην υπερβάλλουμε κιόλας και περνάμε την εντύπωση ότι δουλεύουν για ψίχουλα. Για το ωράριο, ειλικρινά δεν ξέρω γιατί επιμένεις. Όταν αναφέρομαι σε δουλειές αντίστοιχου 'επιπέδου', εννοώ δουλειές που έχουν άτομα με αντίστοιχη εργασιακή εμπειρία, σπουδές και σε παρόμοια φάση στην καριέρα τους. Φυσικά και οι γονείς παίρνουν άδεια. Το να παίρνεις άδεια δεν δείχνει ευελιξία ωραρίου. Ευελιξία είναι να μπορείς να εξαφανιστείς για 2 ώρες χωρίς να πάρεις άδεια. Δεν είναι η μόνη δουλειά που το προσφέρει, δεκτό, αλλά είναι πολύ πιο ευέλικτη από τις περισσότερες γιατί πολλά πράγματα τα κάνεις μόνος σου (διόρθωση, προετοιμασία μαθημάτων, γράψιμο άρθρων, διάβασμα κτλ.) και μπορείς να τα κάνεις και εκτός τυπικού ωραρίου. Τέλος πάντων, ο καθένας έχει τις εμπειρίες του και δε θα συμφωνήσουμε απαραίτητα. Η πλάκα είναι ότι εγώ ο ίδιος λέω ότι δεν είναι δουλειά που προσφέρει χρήματα και work-life balance, αλλά δε νομίζω ότι είναι και τόσο τραγικά τα πράγματα, οπότε τα γράφω για να δουν τις διαφορετικές οπτικές όσοι δεν έχουν εμπειρία από τον χώρο.
  11. Εντάξει, συν στο βιογραφικό είναι να έχεις ένα δεύτερο PhD, αλλά το αληθινό ερώτημα είναι τι θυσιάζεις για να πάρεις αυτό το PhD. Το λεγόμενο opportunity cost. Αν τα 3-4 αυτά χρόνια δουλεύεις σε επίπεδο Post-doc θα έχεις περισσότερες ευκαιρίες να δημοσιεύσεις (γιατί δεν έχεις να γράψεις το διδακτορικό), θα μάθεις να είσαι πιο αυτόνομος, ενδεχομένως να βοηθήσεις στην επίβλεψη διδακτορικών και τα λοιπά. Γι' αυτό και σπανίως θα δεις ανθρώπους με 2 PhD. Τώρα αν η επιλογή είναι δεύτερο διδακτορικό στο Yale ή post-doc στη Λαμία (χωρίς παρεξήγηση), κι εγώ το Yale θα προτιμούσα.
  12. Αφού κάνεις μεταπτυχιακό εκτός Ελλάδος, βλέπεις ποιοι καθηγητές/ερευνητές εκεί κάνουν πράγματα που σε ενδιαφέρουν και πας και τους μιλάς. Μετά το μάθημα, τους στέλνεις email κτλ. Τους λες ότι σε ενδιαφέρει να ασχοληθείς με την έρευνα και τι συμβουλές έχουν να σου δώσουν (καλό να έχεις πρόχειρο ένα πολύ σύντομο βιογραφικό αν σου ζητηθεί να το στείλεις). Ξεκινάς πάντοτε κάνοντας απλά πράγματα για να αποδείξεις ότι έχεις ενδιαφέρον και χρόνο να αφιερώσεις (και ότι είσαι ικανός) και σιγά σιγά εμφανίζονται οι ευκαιρίες. Αλλά ξεκίνα να μιλάς με ανθρώπους. Πιάσε κουβέντα και με διδακτορικούς/post-docs και ρώτα τους τι έχουν κάνει. Θα μάθεις πολλά για το τι πρέπει να κάνεις, πώς να το κάνεις και με ποιους αξίζει να συνεργαστείς ή να αποφύγεις. Άλλος τρόπος δεν υπάρχει.
  13. @SpoonKDR, πες μας σε τι φάση είσαι. Φοιτητής στο πρώτο έτος; Στο τελευταίο; Μεταπτυχιακός;
  14. Και βεβαίως πάντοτε πρέπει να τονίζουμε ότι όλα αυτά τα σχόλια είναι σχετικά. Για παράδειγμα, λέμε ότι τα λεφτά είναι λίγα. Ας πούμε για τον επίκουρο στην Ελλάδα, συνήθως 40άρη. Παίρνει 1400 για τη βασική δουλειά του. Αν κάνει και 1-2 μαθήματα σε μεταπτυχιακά την εβδομάδα και έχει κι ένα μικρό grant από το οποίο παίρνει ένα ποσό κάθε μήνα φτάνει άνετα τις 2000 χωρίς να απαιτείται ιδιαίτερα πολλή δουλειά. Σε σύγκριση με τον μέσο μισθό στην Ελλάδα, δεν είναι καθόλου λίγα. Σε σύγκριση με αυτά που θα έπαιρνε ο αντίστοιχος σε μια ιδιωτική εταιρεία είναι λίγα. Ή για τις ευθύνες. Κάποιος που είναι καθηγητής μπορεί να είναι υπεύθυνος για πολλαπλά προγράμματα, για πειράματα και άρθρα, υπεύθυνος κάποιου μεταπτυχιακού, επιβλέπων σε 2-3 διδακτορικούς, να συντονίζει μια ομάδα 5-10 ερευνητών κτλ. Σίγουρα είναι πολλές οι ευθύνες. Αλλά μιλάμε για κάποιον που είναι στο επίπεδο του καθηγητή. Αν ήταν στον ιδιωτικό τομέα, θα ήταν ο CEO ή κάποιος γενικός διευθυντής. Εκεί οι ευθύνες θα ήταν σαφώς μεγαλύτερες. Αντίστοιχα, το ευέλικτο ωράριο. Προφανώς δεν κάνεις ό,τι θες, αλλά έχεις αρκετό έλεγχο του προγράμματός σου. Προσωπικά καταφέρνω να πάω σχεδόν σε όλες τις σχολικές εκδηλώσεις του παιδιού μου. Ναι, μετά μπορεί να γυρίσω και να δουλέψω 9-11 το βράδυ για να βγάλω τα σπασμένα, αλλά αν δούλευα σε νοσοκομείο, σε φαρμακευτική, σε κατασκευαστική εταιρεία δε θα μπορούσα να εξαφανιστώ 10-12 το πρωί για να πάω στο σχολείο. Σε πολλές φιλικές οικογένειες που ξέρω αυτοί που αναλαμβάνουν όταν τα παιδιά αρρωσταίνουν είναι αυτοί που που δουλεύουν στα πανεπιστήμια. Σε δουλειές αυτού του "επιπέδου" δύσκολα θα το βρεις αυτό. Αλλά όπως είπαν και οι από πάνω, είναι δουλειά που την κάνεις μόνο αν γουστάρεις το αντικείμενο και το περιβάλλον, κυρίως γιατί η διαδρομή είναι δύσκολη και καθόλου σίγουρη μέχρι να φτάσεις σε ένα επίπεδο που έχεις μια σχετική σιγουριά.
  15. Εμένα αυτή είναι η δουλειά μου (στο εξωτερικό) και την αγαπώ πολύ. Αλλά δεν είναι για όλους. ΘΕΤΙΚΑ: Αυτονομία και ευέλικτο ωράριο. Και προ πανδημίας, 3-4 φορές την εβδομάδα πήγαινα στο γραφείο αν και όποτε ήθελα. Προφανώς έχεις και κάποιες ανελαστικές υποχρεώσεις. Δημιουργικότητα και συνεχής εξέλιξη της γνώσης. Ποικιλία στην εργασία σου - κάθε μέρα είναι και διαφορετική. Επικοινωνία με τους φοιτητές που είναι νέοι, ενθουσιώδεις και σε κρατάνε νέο πνευματικά. Ευκαιρία για έρευνα και δημιουργία νέας γνώσης. Ταξίδια για συνέδρια και συναντήσεις, συνεργασία με ανθρώπους από άλλες χώρες. Σεβασμός και κοινωνική αναγνώριση (αν σε ενδιαφέρουν). Συνήθως σχετικά μικρές ευθύνες. Το λέω συγκριτικά. Π.χ. ο μηχανικός που φτιάχνει μια γέφυρα ή ο γιατρός που χειρουργεί μπορούν να σκοτώσουν κόσμο. Εσύ βασικά έχεις ευθύνη να τελειώσεις το πείραμά σου ή να μην χάσεις τα γραπτά των φοιτητών. ΑΡΝΗΤΙΚΑ: Χρηματικές απολαβές. Πάντα θα πληρώνεσαι λιγότερο από τις 'αντίστοιχες' θέσεις στον ιδιωτικό τομέα και απ' όσο θα νομίζουν οι γνωστοί σου. Η δουλειά σου δε σταματάει ποτέ, τουλάχιστον δε σταματάς να τη σκέφτεσαι. Συνήθως δεν υπάρχει άλλος να σου κάνει τις δουλειές όταν παίρνεις άδεια, οπότε απλώς γυρνάς και τις βρίσκεις εκεί (π.χ. έχω 18 μέρες άδεια να πάρω τους επόμενους δυο μήνες + μια βδομάδα που κλείνει το πανεπιστήμιο, αλλά θα καταλήξω να πάρω άδεια για να γράψω τα άρθρα μου, γιατί νιώθω ότι πρέπει). Μεγάλη ανασφάλεια μέχρι να φτάσεις σε ένα συγκεκριμένο επίπεδο. Αυτό διαφέρει από χώρα σε χώρα, αλλά από αυτούς που παίρνουν διδακτορικό άντε ένα 10% θα καταλήξει σε ακαδημαϊκή θέση, οπότε υπάρχει μεγάλος ανταγωνισμός και όχι σίγουρη δουλειά. Επίσης η έρευνα δεν σου παρέχει την άμεση ικανοποίηση που έχεις σε άλλες δουλειές. Έχεις μια μικρή συνεισφορά στο πεδίο σου και περνάνε χρόνια από τη σύλληψη της ιδέας μέχρι τη δημοσίευση. Το ίδιο και στη διδασκαλία. Γενικά οι ρυθμοί είναι αργοί, ενώ σε μια βιομηχανία/ιδιωτική επιχείρηση είσαι άνθρωπος της δράσης. Οπότε η συμβουλή μου είναι να ξέρεις πού μπλέκεις. Αν σου αρέσουν τα θετικά και αντέχεις τα αρνητικά, κυνήγησέ το (με σωστές συμβουλές και με ανοιχτή την πόρτα του εξωτερικού).
  • Δημιουργία νέου...

Με την περιήγησή σας στο insomnia.gr, αποδέχεστε τη χρήση cookies που ενισχύουν σημαντικά την εμπειρία χρήσης.